نگفته است كه ليلا در كربلا بوده است . اما چقدر ما روضهء ليلا و على اكبر خوانديم ، روضهء آمدن ليلا به بالين على اكبر ! حتى من در قم در مجلسى كه به نام آية اللَّه بروجردى تشكيل شده بود ، البته خود ايشان نبودند ، همين روضه را شنيدم كه على اكبر رفت به ميدان ، حضرت به ليلا فرمود : از جدم شنيدم كه دعاى مادر در حق فرزند مستجاب است ، برو در فلان خيمهء خلوت ، موهايت را پريشان كن و در حق فرزندت دعا كن ، بلكه خداوند اين فرزند را سالم به ما برگرداند ! . اصلًا ليلايى در كربلا نبوده . بعلاوه اين منطق منطق حسين نيست . منطق حسين در روز عاشورا منطق جانبازى است . دربارهء على اكبر تمام مورخين نوشته‌اند كه دربارهء هركس كه آمد اجازه خواست ، اگر به نحوى مىشد حضرت عذرى برايش ذكر كند ذكر مىكرد الّا براى على اكبر « فَاسْتَأْذَنَ اباهُ فَأَذِنَ لَهُ » يعنى تا اجازه خواست ، گفت : برو . حالا چه شعرها [ خوانده مىشود : ] خيز اى بابا از اين صحرا رويم * نك به سوى خيمهء ليلا رويم مطلبى الآن يادم افتاد ، آن خيلى عجيب بود . چند سال پيش در همين تهران ، در منزل يكى از علماى بزرگ اين شهر ، يكى از اهل منبر روضهء ليلا خواند . يك چيزى من آنجا شنيدم كه به عمرم نشنيده بودم . گفت وقتى كه حضرت ليلا رفت در آن خيمه و موهايش را پريشان كرد ، بعد نذر كرد كه اگر خدا على اكبر را سالم به او برگرداند و در كربلا كشته نشود ، از كربلا تا مدينه ريحان بكارد ! ( سيصد فرسخ راه است . ) اين را گفت ، يك مرتبه زد زير آواز : « نَذْرٌ عَلَىَّ لَإنْ عادوا وَ انْ رَجَعوا - لَأَزْرَعَنَّ طَريقَ الطَّفِّ رَيْحاناً » ( من نذر كردم كه اگر اينها برگردند ، راه طفّ را ريحان بكارم . ) اين بيشتر براى من اسباب تعجب شد كه اين شعر عربى از كجا پيدا شد ؟ بعد رفتيم دنبالش گشتيم ، ديديم اين طفّى كه در اين شعر آمده كربلا نيست ، « طف » آن سرزمينى بوده كه ليلا [ معشوق ] مجنون عامرى ، همين عاشق معروف ، در آن سرزمين سكونت مىكرده و اين شعر از مجنون است براى ليلى ، و اين آدم اين شعر را براى ليلاى مادر على اكبر و براى كربلا مىخوانْد . آخر اگر يك مسيحى يا يك يهودى يا يك آدم لامذهب در آنجا باشد ، او كه نمىفهمد كه اينها را اين بابا از خودش جعل كرده ؛ مىگويد تاريخ اينها چه مزخرفاتى دارد ! العياذ باللَّه اينها زنهايشان شعور نداشتند ؟ « نذر مىكنم از كربلا تا مدينه ريحان بكارم » يعنى چه ؟ !